Rozdział II

Podążałam ulicą, która kiedyś sprawiała mi tyle radości, a teraz byłam cholernie zła. Na wszystko, na mamę, która kazała mi wyjść, na Toma ,że mnie tak strasznie zranił. Byłam zła na przyjaciół że mnie nie wsparli, zła na wszystko i wszystkich. Ale cóż, musiałam żyć, a teraz iść, iść po to żeby dać mamie satysfakcję, że udało jej się mnie wypchnąć z domu.

Kiedy tak szłam, nagle wpadłam na jakiegoś chłopaka. Czułam się głupio, nie wiedziałam co powiedzieć więc powiedziałam zwykłe „ Przepraszam” i odeszłam. Po twarzy spłynęły mi łzy, poczułam się taka bezsilna, jak przedmiot który każdy przestawia gdzie chce i kiedy chce.

Chłopak poszedł za mną, bo zobaczył łzy. Podszedł i powiedział:

• Wszystko dobrze? Dlaczego płaczesz?
• Wszystko dobrze, przepraszam...
• Za co? - przerwał mi - Za tą chwilę słabości? Każdemu się zdarza, daj spokój.
• Nie, to nie chwila słabości – zaczęłam. To raczej słabość która nie mija, nie da się jej pozbyć... Przepraszam.. znów poczułam łzy, nie miałam sił, dłużej tego w sobie dusić.

Podszedł do mnie i mnie przytulił. Nie znałam go. Nic o nim nie wiedziałam. A jednak okazał mi tyle ciepła, jak nikt inny. Czułam się dziwnie, a za razem lepiej niż kiedykolwiek. Kiedy mnie puścił, szepnął do ucha

• Jestem Zayn, a ty?
• Mara – odpowiedziałam cicho, po czym wytarłam łzy.
• A teraz przestań się smucić, i idziemy na kawę – powiedział z uśmiechem
• Nie, nie ja dziękuję, ale nie – odrzekłam ze smutną miną
• Idziemy, idziemy, choć! - powiedział, po czym złapał za rękę i mocno pociągnął.

Poszłam z nim, nie znałam go. Jego zachowanie zrobiło na mnie piorunujące wrażenie. Ja nie miałabym odwagi postąpić tak jak on. Czułam się o niebo lepiej.

• Nie ma po co się smucić, co było minęło. Trzeba żyć dalej Mara – powiedział z troską
• Ale, to trudne... Naprawdę przepraszam za moje zachowanie – powiedziałam
• Nie szkodzi, każdemu się zdarza – odpowiedział z uśmiechem pełnym szczerości.

Przegadaliśmy ponad godzinę. Od dawna z nikim mi się tak dobrze nie rozmawiało. Czułam się wspaniale, czułam się szczęśliwa. To uczucie już dawno zapomniane, wreszcie powróciło.

• Muszę już iść – powiedziałam po chwili ciszy
• Dlaczego? - zapytał Zayn
• Muszę, jest już późno. Dziękuje Ci za rozmowę, bardzo mi pomogła – powiedziałam z uśmiechem
• Nie ma za co, skoro musisz to Cie chociaż odprowadzę.

Odpowiedziałam mu uśmiechem. Całą drogę do domu rozmawialiśmy i co chwilę wybuchaliśmy śmiechem. Przy okazji Zayn poprosił o mój numer telefonu. Po chwili zawahania dałam go mu, z nadzieją że jeszcze kiedyś się zobaczymy.

Kiedy doszliśmy do mojego domu powiedziałam

• Dziękuję Ci, za wszystko Zayn, nawet nie wiesz ile to dla mnie znaczy.
• Nie ma za co. To sama przyjemność – powiedział z radością po czym mnie pocałował. Potem spojrzał mi w oczy i poszedł.

Nie spodziewałam się takiego wzlotu wydarzeń. Weszłam do domu uśmiechnięta od ucha do ucha i powiedziałam do mamy „ Dziękuję”. Po czym ruszyłam w stronę swojego pokoju. Kiedy tam weszłam, dostałam sms, od Zayna „ Cieszę się, że Cię spotkałem”. Położyłam się i zasnęłam. Całą noc o nim śniłam.

Ale długi ten rozdział. No mam nadzieję ,że wam się podoba, kolejny dodam jak będzie paru czytelników. Jak wrażenia?